ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝ
Ο μικρός ακορντεονίστας
Οι
μαθητές με τα τύμπανα, τα ντέφια, τα ευφυή συνθήματα και τη ζωντάνια τους είχαν
καταλάβει όλη τη Σταδίου και πορεύονταν προς την ανατροπή της απόφασης που…κλείνει
τα μουσικά σχολεία. Κι αυτός τους ακολουθούσε. Χαμογελαστός. Από το πλάι, από
το πεζοδρόμιο. Δεν μπόρεσε ποτέ να είναι ανάμεσά τους ο 15χρονος με το ακορντεόν.
Όμορφος, καθαρός, καλοδομημένος, με ευχή σπιτικού πάνω του. Η μουσική όμως γι’
αυτόν δεν είναι σπουδές, αλλά από τώρα το μεροκάματό του, που το αναζητά συνήθως
στο Σύνταγμα. Μέχρι εκεί ακολούθησε τη μαθητική πορεία. Μέχρι εκεί μπορεί να κράτησε
το όνειρό του, πως τα βήματά του μπλέκονταν μ’ εκείνα των συνομήλικών του. Αυτό
το όνειρο δεν ήθελα να διακόψω και δεν ρώτησα το όνομά του, ώστε εδώ να μπορώ
να το τονίσω με μαύρα γράμματα. Ο μικρός ακορντεονίστας μου χρωστάει το όνομά
του.
Κι
εμείς όλοι μας χρωστάμε τουλάχιστον σεβασμό στα όνειρά του(ς).
Σ. Ματζ. (Εφημερίδα των συντακτών, 31-1-2013, σ. 8)
